Yalnızlık Vardır Üstümüzde

Kayıt Tarihi: 01.01.1970 02:00 - Son Güncelleme: 18.11.2026 14:22
YAZI
A
 Yalnızlık, insan için bir duygu, bir tercih, kimi zaman da bir mecburiyettir. Yalnızlığı, duygu olarak hepimiz tatmışızdır hayatımızda. Tek başına olduğumuz bütün zamanlar, bu duygunun yaşandığı ânlarımızdır. Bu ânlarımız ister uzun olsun ister kısa, o duyguyu tatmamız için yeterlidir. Yalnızlığı, bazı zamanlar kendimiz tercih ederiz. “Başımıza gelen sıkıntılardan, iş stresinden, duygusal kırgınlıklardan, monotonluktan” bıkkınlık duyar ve “biraz kafamı dinleyeceğim!” diyerek, o çevreden uzaklaşma yoluna seçeriz.

Ailevi yalnızlıklar çektiğimiz zamanlarımız da olur. Bu yalnızlıklarımız biraz da mecburiyetten kaynaklıdır. İşimizin gereği olarak bir süre ailemizden ayrılmamız gerekir. Eğitimimiz için yatılı okullarda okumak zorunda kalırız. Vatani görevimiz için askere gitmemiz gerekir. Bu gibi sebeplerle, ailevi yalnızlıklar bizler için mecburi olur. Bu örneklediğimiz ailevi yalnızlıklar geçici olmakla beraber, bazılarımızın ailevi yalnızlıkları süreklidir. Düşünün, bir gece, her zaman ki gibi uykuya daldınız, bir deprem afeti oldu. Bütün yakınlarınız afette vefat etti. Bu olaydan sonra bütün bir ömrünüz, bir yakınınızın sıcaklığından, muhabbetinden mahrum olarak geçecektir. Bu da bizim alın yazısı olarak başımıza gelen bir yalnızlık gerçeğidir.

Kendi irademiz ile olan yalnızlıklarımız…
Takvâ üzere yaşayan kişiler vardır. Böyle kişilerde günahlardan uzak durmak, Allah Teâlâ’nın hoşnutluğunu kazanmak için yalnız kalmayı tercih ederler. Ramazan aylarında îtikafa, diğer zamanlarda da inzivâya çekilirler. Bu yapılanlar, sadece yalnız başına kalmak için yapılan ameller değillerdir.
Yalnızlık, bazılarımız içinse birer hobidir, zevktir. Yalnız başına yürümek, yalnız başına müzik dinlemek-film izlemek, yalnız başına çay-kahve keyfi yapmak, yalnız başına saatlerce rahatsız edilmeden uyumak-kitap okumak, yalnız başına yolculuk yapmaktan hoşlanmak gibi…

Yalnızlık ânlarımız, düşüncelere daldığımız, nefis muhasebesi yaptığımız zamanlarımızdır ayrıca. Bu ânlarını tefekkürle geçirenlerde vardır içimizde, insanlara zarar vermek için plân yaparak geçirenlerde. Yaşantımıza yön veren kararların alındığı zamanlardır, yalnızlık zamanlarımız. Kendimiz için iyi olanı, güzel olanı, kârlı olanı kararlaştırırız bu zamanlarda. Yalnızlık ânlarımız; bunaldığımız, içimizin karardığı zamanlardır. Duvarların üstümüze geldiği, gölgemizden çekinir olduğumuz, yalnızlığın verdiği rahatlıkla haddimizi aştığımız zamanlardır.

Özetle, hâlimiz nasılsa öyledir yalnızlığımız, bazen ağırdır bazen hafif. Ama hep vardır yalnızlığın üstümüzde bir ağırlığı, hissedilirliği.
ETİKETLER: