Ağaca Çıkan Çocuklar Neredeler ?
Kayıt Tarihi: 01.01.1970 02:00 - Son Güncelleme: 18.11.2026 16:50
Zaman ne de çabuk geçiyor, dermanımız irademizden bîhaber kesiliveriyor. Ardına bakmayı hatırlayana kadar, yolunu yarılamış oluyor insan. Eski devirlerin güzelliklerinden bahseder, geri gelmeyeceğini bildiğimiz yılları yâd ederiz sıkça. Haksız da değiliz hani. Dün ile bugünün aynı olmadığı gibi, bugün ile yarında aynı olmayacaktır. Eskiye olan özlemler hep artacak, o ahh!-lamalar yüreklere birer kor gibi düşecek. Ondandır ki, “iyi ki şu devirlerde çocukluk yaşamışız” diyenler, az değildir çevremizde. Birçoğumuzu esir almış olan teknoloji devrimi, tembellik prangasını çoktan vurdu ayaklarımıza. Monitör denilen icatların başında mahkûm olduk, kendi irade ve paramızla.
Ağaca çıkan çocukların aklıma nerden düştüğüne gelince; Arkadaşla birlikte eve doğru adımlarken, sol tarafımda bir karartı gördüğümü hissettim ve hemen o yöne döndüm. Aklıma ilk gelen, ağaçta bir çocuğun olduğuydu. Öyle olmasını mı istiyordum, bilemem. Gördüğüm karartı ise; aktif olduğunu düşünmediğim iki metre yüksekliğindeki bir aydınlatma direğiydi. Yani, Ağaç + karartı = Ağaca çıkmış çocuk…
Ağaca Çıkan Çocuklar Neredeler? Sorusuyla da çocuk arayacak değilim elbet. Çocukların yeri; “malûm yer”ler artık. Masa başı çalışıyorlar, iş sahibi olmadan. Devir çoktan değişti; akşam namazından evvel eve gelmesi gereken çocuklar, evden çıkmaz oldular. Küçük çocuklarımız, ekran başlarında kendilerini kaybedecek kadar müptela oldular. Ebeveynler ise, süre sınırlaması yapmadan evlatlarıyla baş edemez duruma geldiler.
Sizlere sorsam peki, bir çocuğu en son ne zaman ağaçta gördünüz diye, cevabınız ne olurdu? Şehir yaşamında yaşıyorsanız şayet, cevabın zorlukla verileceğini ve hatta hatırlamıyorum gibi kesin bir cevap geleceğini tahmin edebiliyorum. Şehir yaşamında yaşamayanlar için komik veya saçma gelebilir sorumuz.
Çocuklar hep dolu olan ağaca mı çıkar yoksa? Sapan yapmak için çıksınlar, saklanmak için veya köpekten kaçmak için çıksınlar. En azından çocuk oldukları için çıksınlar. Olmaz mı? Akşam ezanı okunmadan eve gelmesi gereken, oyunun heyecanından kopmamak için ekmek arası salça yiyen, dayak yiyeceğini bile bile gece yarısına kadar dışarıda fink atan bu çocuklar neredeler? Ne yapalım şimdi, çocukları bahane edip iki damla gözyaşı mı akıtalım eski günler için. Yalan yok, özlüyoruz çocukluğumuzu. Çizgi filmlerden bahis açılsa, şu vardı- şu da vardı, yok yok sen izlememişsin onu, gibi muhabbetler alır başını gider. Ne de olsa bizler, Dünya’nın yuvarlak oluşunu; deniz de bize doğru gelen geminin önce dumanını, sonra bacasını ve en sonunda gövdesini görerek değil; Tsubasa’nın rakip kaleye top sürmesiyle önce kale direğinin üstünü, sonra kaleciyi ve en sonunda da ceza sahasını görerek öğrenen bir devrin çocuklarıyız.
Evet, geçmiş günler çok gerilerde kaldı; Bütün özlem ve hâtıralarıyla, gönüllerde bir iz bırakarak. Mendillerle yapılan oyuncakları oynayan çocukları göremeyeceğiz artık. Dedelerin, torunlarını ve babaların da, çocuklarını ellerinden tutarak camilere götürdüğü günahsız yavrularımızı da sıklıkla göremiyoruz artık. Çünkü büyükler de camilere gelmez oldular. Yoksa kim değişir ki bir çocuğun camide ki yaptığı tatlı yaramazlığı; Fani Dünya’ya.
Hamiş; “Çocuklar düşe kalka büyürler.” Atalar sözüne güvenerekten; İpler elimizde olmak şartıyla, bırakalım da bundan sonra da çocuklarımız düşe kalka büyüsünler.





