Eşya Düşkünlüğümüz

Kayıt Tarihi: 01.01.1970 02:00 - Son Güncelleme: 18.11.2026 16:50
YAZI
A
Günümüz insanının en büyük zaaflarından biri hâlini aldı, eşya düşkünlüğü. Zaaf diyorum, çünkü insan iradesi eşya düşkünlüğü konusunda dengeyi sağlamakta zorluk çekebiliyor. Çevremizde çok sık rastlarız mesela, maddi sıkıntı çekmesine rağmen bir üst model cihazı alabilmek için elinde bulundurduğu cihazını elinden çıkaranları. Zarar etmesinin çokta önemi yoktur böyle düşünen biri için, yeter ki yeni çıkan cihazdaki son değişikliklerden mahrum olmasın.

Peki, hangi türden eşyalara düşkünlüğümüz vardır bizlerin? “Elektronik eşyalar, ikinci el eşyalar (ev eşyaları, kitaplar, kıyafetler, arabalar vs.) antika eşyalar, mevsimlik son moda kıyafetler, takılar, avcılık malzemeleri, beyaz eşyalar vesaire…

Büyüğümüzden küçüğümüze eşya düşkünlüğümüz olduğundandır ki, sektörde buna göre sunumlar hazırlar ve bizlere yansıtır. Bu sunumlardan bir tanesi de yetişkinlerle birlikte alış-verişe gelen küçük çocukların ilgi alanlarıdır mesela. Büyük AVM’ler de, halk pazarlarında ve kapalı çarşılarda olsun, yetişkinlerin yanlarında getirdikleri çocukların ilgisini çekecek ürünler en alt raflarda ve kapı girişlerinde bulundurulur. Bu, satış mekanizmasının bir stratejisidir ve çocuklarının ısrarlarına dayanamayıp da olur veren ebeveynler, bu stratejinin kurbanı olmaktadırlar. Plan tutmuş ve satış gerçekleşmiştir, satış mekanizmasının çarkı dönmüştür. Maalesef ki bu masum çocuklarımız her şeyden habersiz bu menfaat düzeninin birer parçası olmuşlardır. En kötüsü, çocuklarımız bu yaşlarında aşırı tüketmeye, olur olmaz şeylere ilgi duymaya alıştırılmaktadırlar.

Eşya düşkünlüğünde, erkek ve kadın ilgi alanları da haylice fazladır. İlgi alanlarının çokluğu sebebiyle, evliliklerde “ayaklar yorgana göre uzatılmadığından” birçok sorunlar yaşanmaktadır. Eşler, birbirlerinden habersiz eşyalar almakta ve taksit yükü git gide artmaktadır. Erkeklerin; araba tutkusu, araçlarının modellerini yükseltme hevesleri. Kadınların da, “ falan filanlar ev eşyalarını yeniledi, bizim onlardan neyimiz eksik” gibi duygusal davranışlar zamanla, evlilikleri maddi ve manevi olarak zorlamaktadır.

Hafta içi mesailerde yorulan insanımız, hafta sonları da alış-veriş merkezlerinde vakitlerini geçirmektedir. Binlerce çeşit ürün ise raflarda, bu yorun argın insanları beklemektedir. Hoparlörler, yapılan kampanya ve indirim ilanlarıyla adeta coşmaktadır. Uluslararası ün yapmış birçok teknolojik marka, en son çıkardığı yeni nesil ürününü piyasaya sunduğunda, on binlerce insan saatlerce sıralarda beklemekte ve hatta bu uğurda birbirlerini ezmektedirler. Maalesef ki bu olaylar ülkemizde de sıklıkla yaşanmaktadır.

Evet, zaman değişti hem de çok değişti. İnsanımız kanaat denen şeyi unuttu. “Azı bulamayan çoğu hiç bulamaz” değil artık. Gençlerimiz, akıllı bir telefon alabilmek için hırsızlık yapar oldu. Bir altın yüzük, bir bilezik için ihtiyar kadınlar hiç acımadan öldürülür oldu. Yetişkin insanlar olarak bizlerin; çok dikkatli olması gerekir. Davranışlarımız bir tarafa sözlerimizle bile bu hırs ve elde etme çabasını tetikleyecek fiillerde bulunmamamız gerekir. Bizler nasıl isek, bizden sonrakilerde öyle olacaktır. İnsanımız için, kötüye gitmekte olan bir durumda şudur ki; “Zorluklar çekmiş insanlarımız azalmaktadır.” Bu neden kötüdür? “Barışta ter dökmeyen, savaş zamanı kan döker.” diye güzel bir söz vardır. Bizler, zor günleri görmüş ve bir daha o günleri yaşamamak için gayret gösteren insanlarımızı tüketiyoruz. Zor günlere hazırlıksız yakalanmak ise çok vahim bir durumdur. Biraz gerilere baktığımızda göreceğiz ki, üretmiyoruz, sadece tüketiyoruz. Var olan enerjimizi üretmeye değil, tüketmeye harcıyoruz. Dinîmize, örfümüze, yaşayışımıza uyar mı? demiyoruz, sadece alıyor ve kullanıyoruz. Uluslararası ün yapmış bir markamız olmamasına rağmen, başkalarının ürettiklerini kullanmada liste başına oynuyoruz. Millet olarak tembelleşiyoruz ve bunun farkına bir türlü varamıyoruz. Kültürümüzle tezat olan, birçok farklı kültürün yaşayışını bizlere uymamasına rağmen, bilinçsizce yaşıyoruz. Kabullensek de, kabullenmesek de onlara benzemiş oluyoruz.

Birey olarak kendimizden başlayan bir zaaf, bütün insanımızın genel bir zaafı olabiliyor. Bizler birey olarak, güzel olanı, bizlere yakışanı ve ölçülü olanı yaparsak bu ülke neden “güllük gülistanlık” olmasın.

Öyle değil mi dostlar?
 
ETİKETLER: