Türk Çocukları Hristiyanlaştırılıyor
Kayıt Tarihi: 01.01.1970 02:00 - Son Güncelleme: 18.11.2026 14:24
Geçtiğimiz günlerde yüreğimizi sızlatan bir haber en yetkili kişiler tarafından dile getirilmesine rağmen maalesef haber sayfalarında gereken ilgiyi görmedi.
Bilmem hangi sanatçının, hangi restaurantta yediği yemekten, kravatından, koluna taktığı saate varıncaya kadar kimseyi ilgilendirmeyen haberler magazin adı altında en geniş bir şekilde kitlelere aktarılırken, kamuoyu kendilerini ilgilendirmeyen konular ile meşgul edilirken, her ne hikmetse milletimizi yakından ilgilendiren konular gerekli ilgiyi görmüyor.
Reyting veya okuyucu kazanma uğruna milletin beyni uyuşturuluyor. Düşünme ve fikir üretme melekeleri köreltiliyor. Yayınlarda, gayri ahlaki bir yaşantı, ailede veya sosyal çevrede yaşanan çarpık ilişkiler profesyonel bir şekilde normal ve olması gereken bir hayat tarzıymış gibi takdim edilirken, kendi değerlerimiz yok sayılarak ihmal ediliyor. Bu anlayışın sonunda üç beş kişi veya azınlık bir grup madden bir şeyler kazanabilir. Ama toplum olarak bizi ayakta tutan değerlerin temeline konulan dinamitlerle geleceğimiz ciddi tehlikelerle karşı karşıya kalır.
Başbakan Yardımcısı Bekir Bozdağ, Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı ile ilgili bütçe sunumunu yaparken Yurt dışında bulunan Türk çocuklarına karşı yapılan Hristiyanlaştırma kampanyası kapsamında Avrupa'da 4 bin Türk çocuğunun Gençlik Daireleri aracılığıyla ailelerden alındığını ve Hıristiyan ailelere verildiğini söyleyerek, adeta bir Hıristiyanlaştırma kampanyası yapılıyor. Büyük bir dramla ve asimilasyonla karşı karşıyayız, demişti.
TBMM İnsan Hakları İnceleme Komisyonu Başkanı Ayhan Sefer Üstün ise Avrupa’nın değişik ülkelerinden Türk çocukların ailelerinden koparılıp Hristiyan ailelere verildiğine ilişkin dilekçeler aldıklarını anlatarak, şu anda 5 binden fazla çocuğun bu şekilde Hristiyan ailelere verildiğine dikkat çektiği konuşmasında;
''Türk çocuklarını ailelerinden koparıp Hristiyan ailelere vermek, tamamen bir asimilasyondur. Geçen gün bir örneğini de gördük, Sakarya'ya gelen kız çocuğu Türkçe konuşmayı unutmuş. İnsanın temel kişiliğini ortaya koyan unsurlardan biri dili, diğeri de dinidir. Dilini kaybetmiş, dini konusunda sorgulama yapamıyoruz. Tehlike bu kadar büyük yani. Dolayısıyla bu acı bir durum. Şimdi gözümüzün önünde 5 binden fazla Türk kökenli ailenin çocukları alınıp, başka ailelere veriliyor. Çocukla aile arasındaki tüm diyalog koparılmış durumda ve görüşmesi yasak. Bu da tam bir dram ve bunun üzerine gitmek gerekiyor.'' Demişti.
Sakarya Üniversitesi (SAÜ) İlahiyat Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Hacı Mehmet Günay, “Müslüman çocukların başka dinden aileye verilmesi kabul edilemez. Her dine mensup kişi kendi kültürü içinde büyümeli. Dinimize göre, Müslüman bir çocuğun başka dinden bir ailede yetişmesi sakıncalıdır. Kendi kültür ortamında yetişmemiş çocukların ilerleyen yaşlarda büyük sorunlar yaşadığına ilişkin araştırmalar var'' diye konuştu.
Geleceğimiz açısından son derece önemli olan bu olay maalesef yayın kuruluşlarında gerekli ilgiyi görmedi. Fotoğraf çekmek için İstanbul’a geldiği iddia edilen Sarai Sierra’nın kaybolma haberi günlerce televizyonların ve gazetelerin ilk haberleri arasında yer aldı. Cinayete kurban gittiğinin anlaşılması ve cesedin bulunmasından sonra ise haberler aynı ilgi ile yine devam etti. Hemen her gün köşe yazarlarımız konu ile ilgili yazılar yazmaya devam ettiler. Olayı tasvip etmek mümkün değil. Haberini de yapalım, yorumlarımızı da yazalım. Ama neden Sarai Sierra olayına gösterilen ilgi, kendi değerlerimizin yok olması karşısında gösterilmiyor? Çocuklarımız Hristiyan ailelere teslim edilirken sesimiz yükseltilmiyor? Kamuoyu bu ve benzeri konularda neden yeteri kadar bilgilendirilmiyor?
Bu acı tablo karşısında herkes elini vicdanına koyup, insanlarımızın inançlarını terk etmelerinde, kimliklerini kaybetmelerinde nerde hata yaptık diye düşünmelidirler.
Orta Asya’dan yapılan göçler esnasında balkanlara ve Avrupa’ya yerleşen birçok Türk kavminin zamanla bulundukları bölgenin kültürleri arasında önce dillerini, sonra gelenek ve göreneklerini kaybederek kimliklerini kaybettiklerini tarihin tozlu sayfaları karıştırıldığı zaman görülecektir.
Kendi insanımızın göz göre göre bizi biz yapan değerlerden uzaklaşmasını istemiyorsak, geç olmadan bu gidişe bir dur demeliyiz. İktidarından muhalefetine, basın yayın kuruluşlarından sivil toplum kuruluşlarına kadar herkes sorumluluğunun farkına varmalıdır. Bu meseleyi Türk milletinin varlık ve beka meselesi olarak görmelidirler.
Bilmem hangi sanatçının, hangi restaurantta yediği yemekten, kravatından, koluna taktığı saate varıncaya kadar kimseyi ilgilendirmeyen haberler magazin adı altında en geniş bir şekilde kitlelere aktarılırken, kamuoyu kendilerini ilgilendirmeyen konular ile meşgul edilirken, her ne hikmetse milletimizi yakından ilgilendiren konular gerekli ilgiyi görmüyor.
Reyting veya okuyucu kazanma uğruna milletin beyni uyuşturuluyor. Düşünme ve fikir üretme melekeleri köreltiliyor. Yayınlarda, gayri ahlaki bir yaşantı, ailede veya sosyal çevrede yaşanan çarpık ilişkiler profesyonel bir şekilde normal ve olması gereken bir hayat tarzıymış gibi takdim edilirken, kendi değerlerimiz yok sayılarak ihmal ediliyor. Bu anlayışın sonunda üç beş kişi veya azınlık bir grup madden bir şeyler kazanabilir. Ama toplum olarak bizi ayakta tutan değerlerin temeline konulan dinamitlerle geleceğimiz ciddi tehlikelerle karşı karşıya kalır.
Başbakan Yardımcısı Bekir Bozdağ, Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı ile ilgili bütçe sunumunu yaparken Yurt dışında bulunan Türk çocuklarına karşı yapılan Hristiyanlaştırma kampanyası kapsamında Avrupa'da 4 bin Türk çocuğunun Gençlik Daireleri aracılığıyla ailelerden alındığını ve Hıristiyan ailelere verildiğini söyleyerek, adeta bir Hıristiyanlaştırma kampanyası yapılıyor. Büyük bir dramla ve asimilasyonla karşı karşıyayız, demişti.
TBMM İnsan Hakları İnceleme Komisyonu Başkanı Ayhan Sefer Üstün ise Avrupa’nın değişik ülkelerinden Türk çocukların ailelerinden koparılıp Hristiyan ailelere verildiğine ilişkin dilekçeler aldıklarını anlatarak, şu anda 5 binden fazla çocuğun bu şekilde Hristiyan ailelere verildiğine dikkat çektiği konuşmasında;
''Türk çocuklarını ailelerinden koparıp Hristiyan ailelere vermek, tamamen bir asimilasyondur. Geçen gün bir örneğini de gördük, Sakarya'ya gelen kız çocuğu Türkçe konuşmayı unutmuş. İnsanın temel kişiliğini ortaya koyan unsurlardan biri dili, diğeri de dinidir. Dilini kaybetmiş, dini konusunda sorgulama yapamıyoruz. Tehlike bu kadar büyük yani. Dolayısıyla bu acı bir durum. Şimdi gözümüzün önünde 5 binden fazla Türk kökenli ailenin çocukları alınıp, başka ailelere veriliyor. Çocukla aile arasındaki tüm diyalog koparılmış durumda ve görüşmesi yasak. Bu da tam bir dram ve bunun üzerine gitmek gerekiyor.'' Demişti.
Sakarya Üniversitesi (SAÜ) İlahiyat Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Hacı Mehmet Günay, “Müslüman çocukların başka dinden aileye verilmesi kabul edilemez. Her dine mensup kişi kendi kültürü içinde büyümeli. Dinimize göre, Müslüman bir çocuğun başka dinden bir ailede yetişmesi sakıncalıdır. Kendi kültür ortamında yetişmemiş çocukların ilerleyen yaşlarda büyük sorunlar yaşadığına ilişkin araştırmalar var'' diye konuştu.
Geleceğimiz açısından son derece önemli olan bu olay maalesef yayın kuruluşlarında gerekli ilgiyi görmedi. Fotoğraf çekmek için İstanbul’a geldiği iddia edilen Sarai Sierra’nın kaybolma haberi günlerce televizyonların ve gazetelerin ilk haberleri arasında yer aldı. Cinayete kurban gittiğinin anlaşılması ve cesedin bulunmasından sonra ise haberler aynı ilgi ile yine devam etti. Hemen her gün köşe yazarlarımız konu ile ilgili yazılar yazmaya devam ettiler. Olayı tasvip etmek mümkün değil. Haberini de yapalım, yorumlarımızı da yazalım. Ama neden Sarai Sierra olayına gösterilen ilgi, kendi değerlerimizin yok olması karşısında gösterilmiyor? Çocuklarımız Hristiyan ailelere teslim edilirken sesimiz yükseltilmiyor? Kamuoyu bu ve benzeri konularda neden yeteri kadar bilgilendirilmiyor?
Bu acı tablo karşısında herkes elini vicdanına koyup, insanlarımızın inançlarını terk etmelerinde, kimliklerini kaybetmelerinde nerde hata yaptık diye düşünmelidirler.
Orta Asya’dan yapılan göçler esnasında balkanlara ve Avrupa’ya yerleşen birçok Türk kavminin zamanla bulundukları bölgenin kültürleri arasında önce dillerini, sonra gelenek ve göreneklerini kaybederek kimliklerini kaybettiklerini tarihin tozlu sayfaları karıştırıldığı zaman görülecektir.
Kendi insanımızın göz göre göre bizi biz yapan değerlerden uzaklaşmasını istemiyorsak, geç olmadan bu gidişe bir dur demeliyiz. İktidarından muhalefetine, basın yayın kuruluşlarından sivil toplum kuruluşlarına kadar herkes sorumluluğunun farkına varmalıdır. Bu meseleyi Türk milletinin varlık ve beka meselesi olarak görmelidirler.





