Öyle Parmak Göstererek Konuşma, Otur Yerine!...
Kayıt Tarihi: 01.01.1970 02:00 - Son Güncelleme: 19.11.2026 00:12
Sen benim kim olduğumu biliyor musun?...
Kimse benimle böyle parmak göstererek, el kol işareti yaparak konuşamaz!...
Sen kimsin?... Otur oturduğun yerde!...
Terbiyesiz!.....
İşte böyle cümleler tartışmanın kavgaya dönüşmesine neden olan cümlelerdir.
İnsanın piminin attığı, vitesten çıktığı andır. Artık öfke kontrol edilemez, nasıl sonuçlanacağı da bilinemez.
Küçük bir tartışma ile başlayan karşılıklı laf atmalara el, kol, parmak hareketleri de eklenince insan çılgına döner; akıl adeta kontrolden çıkar.
Geçen gün Meclis TV’yi izliyorum.
Karadenizli bir milletvekili meclis kürsüsünden hiddetli hiddetli konuşunca dikkatimi çekti.
Sayın vekil, hem kızgın hem yüksek sesle hem de elini, kolunu sallayarak konuşuyor.
“Bana bak! Benimle öyle ayağa kalkarak, parmak göstererek yüksek sesle konuşamazsın!” diyor; ama kendisi hem parmak göstererek hem de yüksek sesle konuşuyor.
Vekil kendi görüntüsünü izlediğinde acaba ne düşünmüştür?
Karşısındakine parmak sallama diyor, fakat en şiddetlisini kendisi sallıyor.
Bağırarak konuşma diyor, kendisi daha fazla ses çıkarıyor.
O görüntüyü izlerken kendimi düşündüm…
Çok önemsiz şeyler için insan tartışabiliyor. Tartışmaya el kol hareketleri de karışınca küçük bir tartışma daha büyük kavgaya dönüşüyor ve sonra nefis, gurur, kibir devreye girip akıl yavaşça oradan ayrılıyor.
Sonra; “Tutmayın lan beni!” efe vari sözlerle çevreye hava atarak;
“Kimse bana el kol hareketi yapamaz! Beni tanımamışsın!” sözleri ile her iki tarafında pişman olacağı üzücü bir sonuç çıkabiliyor.
Peygamber efendimiz (sav); “Bir öfke anında ayakta iseniz oturun, oturuyorsanız yatın, veya bir abdest almanız sizin için daha hayırlıdır.” buyurmuştur.
Eğer tartışmayı çok kolay kavgaya dönüştürüyorsak eleştiriyi kabul etmiyor, eleştiri yapana öfkelenip araya mesafe koyuyorsak; öfke anında bize yakışmayacak el kol hareketleri ve küfürlü söz kullanıp daha sonra da yaptığımız konuşma ve hareketlerden dolayı üzülüyorsak, Hz. Mevlana’nın dediği gibi;
“Testinin içinde ne varsa dışarı o sızıyor.”
Öfke anında, kızgınlık anında ağzımızdan ne çıkmışsa biz “o”yuz.
Gerçek kimliğimiz, karakterimiz öfke anındaki kişiliğimizdir.
Kim olduğunu öğrenmek istiyorsan basit bir formül;
Öfkelendiğinde yaptığın davranışlara ve konuşmalara bir bak ya da bakan bir kişiye sor…
“Ben kimim?”
Kimse benimle böyle parmak göstererek, el kol işareti yaparak konuşamaz!...
Sen kimsin?... Otur oturduğun yerde!...
Terbiyesiz!.....
İşte böyle cümleler tartışmanın kavgaya dönüşmesine neden olan cümlelerdir.
İnsanın piminin attığı, vitesten çıktığı andır. Artık öfke kontrol edilemez, nasıl sonuçlanacağı da bilinemez.
Küçük bir tartışma ile başlayan karşılıklı laf atmalara el, kol, parmak hareketleri de eklenince insan çılgına döner; akıl adeta kontrolden çıkar.
Geçen gün Meclis TV’yi izliyorum.
Karadenizli bir milletvekili meclis kürsüsünden hiddetli hiddetli konuşunca dikkatimi çekti.
Sayın vekil, hem kızgın hem yüksek sesle hem de elini, kolunu sallayarak konuşuyor.
“Bana bak! Benimle öyle ayağa kalkarak, parmak göstererek yüksek sesle konuşamazsın!” diyor; ama kendisi hem parmak göstererek hem de yüksek sesle konuşuyor.
Vekil kendi görüntüsünü izlediğinde acaba ne düşünmüştür?
Karşısındakine parmak sallama diyor, fakat en şiddetlisini kendisi sallıyor.
Bağırarak konuşma diyor, kendisi daha fazla ses çıkarıyor.
O görüntüyü izlerken kendimi düşündüm…
Çok önemsiz şeyler için insan tartışabiliyor. Tartışmaya el kol hareketleri de karışınca küçük bir tartışma daha büyük kavgaya dönüşüyor ve sonra nefis, gurur, kibir devreye girip akıl yavaşça oradan ayrılıyor.
Sonra; “Tutmayın lan beni!” efe vari sözlerle çevreye hava atarak;
“Kimse bana el kol hareketi yapamaz! Beni tanımamışsın!” sözleri ile her iki tarafında pişman olacağı üzücü bir sonuç çıkabiliyor.
Peygamber efendimiz (sav); “Bir öfke anında ayakta iseniz oturun, oturuyorsanız yatın, veya bir abdest almanız sizin için daha hayırlıdır.” buyurmuştur.
Eğer tartışmayı çok kolay kavgaya dönüştürüyorsak eleştiriyi kabul etmiyor, eleştiri yapana öfkelenip araya mesafe koyuyorsak; öfke anında bize yakışmayacak el kol hareketleri ve küfürlü söz kullanıp daha sonra da yaptığımız konuşma ve hareketlerden dolayı üzülüyorsak, Hz. Mevlana’nın dediği gibi;
“Testinin içinde ne varsa dışarı o sızıyor.”
Öfke anında, kızgınlık anında ağzımızdan ne çıkmışsa biz “o”yuz.
Gerçek kimliğimiz, karakterimiz öfke anındaki kişiliğimizdir.
Kim olduğunu öğrenmek istiyorsan basit bir formül;
Öfkelendiğinde yaptığın davranışlara ve konuşmalara bir bak ya da bakan bir kişiye sor…
“Ben kimim?”





