Diyarbakır'ın Fethi

Kayıt Tarihi: 01.01.1970 02:00 - Son Güncelleme: 19.11.2026 00:12
YAZI
A
 Geçen hafta Şırnak halkı ile ilgili Şırnak Üniversitesi Rektörü Ali AKMAZ Bey’i
dinlediğimde üniversite sınavına girecek öğrencilerin evlerde misafir edildiğini
ve otel ücreti almayan esnafların bu fedakarlığını duyduğumda, çok
etkilenmiştim. En kısa zamanda Rektör Bey’in davetine icabet ederek o samimi
insanları görmek istiyorum.

***

Dün, bir grup arkadaşla oturuyorduk. Konu yine insanların hayırsever ve
samimiyetinden açılınca Diyarbakır’daki bir programdan ayağının tozuyla gelen
arkadaş gördükleri içten ve samimi davranışları anlattıkça doğrusu bu zamanda da
böyle insanlar var mı diye, insanın sorası geliyor.

***

Arkadaş, Anadolu Gençlik Derneğinin Bölge Başkanı. Bu yıl ilk kez yapılan
sahabeler şehri Diyarbakır’ın Fethi programına katılmış. Bu program dernek
tarafından iki yıl önce planlanmış gerek Ankara da gerekse Diyarbakır’da bir çok
vekil, bürokrat ve esnaflar ziyaret edilerek Diyarbakır’ın fethi ile ilgili
yaptıkları çalışmaları anlatmışlar.

Açılım sürecine de denk gelen bu program, bölge halkı tarafından takdirle
karşılandığını duyduktan sonra, arkadaşa:

En çok sizi sevindiren ne oldu? Sorusunu sorunca, yaşadıkları birkaç hadiseyi
anlattı.

Birincisi; sabah namazını kılmak için otobüsle Siverek merkezinde bir camide
dururlar. Namaz kılındıktan sonra Siverek Belediyesi’nin çorba ikramıyla
karşılaşırlar. Çorbayı içip yandaki çay ocağına geçtiklerinde birer bardak çay
içerler.

Otobüs görevlisi çay parasını ödemek istediğinde, sizin çay paralarınızı cami
esnafından biri ödedi der. Parayı ödeyen bu kişiyle tanışmak isterler, fakat o
kişi ödeme yaptıktan sonra oradan uzaklaşmış.

İkincisi ise, AGD Genel Merkez tüm şubelerden katılan üniversite öğrencilerine,
Diyarbakır’a vardığınızda en az birer esnafı ziyaret edip, Anadolu Gençlik
Derneğinden geldiğinizi söyleyerek beşer onar lira alışveriş yapma talimatı
verir.

Bu talimata uymak için Ulu Cami önünde bulunan ayakkabı boyacısına hem ayakkabı
boyatıp hem de görevimi yapayım der. Boya bittikten sonra kendini tanıtır, niçin
Diyarbakır’da olduğunu anlatır, bir miktar para verir.

Boyacı; siz bizim misafirimizsiniz. Israrla parayı almam dese de, arkadaş
parayı boya sandığının üzerine bırakır gider.

Arkadaş anlattıkça bu samimi ve hasbi insanları yıllarca başka türlü anlattılar
diye insan kendi kendine üzülüyor.

***

Biz sorduk, arkadaş hem yaşadıklarını hem de duyduklarını anlatmaya devam etti.
Pastaneye gidip, Diyarbakır Kadayıfı yedikten sonra ücreti almayan esnafı mı,
Taksiye binip, ücret almayıp, bu da bizim hediyemiz olsun diyen taksi şoförünü
mü,

Duyduklarımın hangi birini anlatayım dedi.

***

AGD Bölge Başkanı arkadaşımıza, şehrin fiziki, tarihi ve kültürel yapısıyla
ilgili sorduğumuzda, Medine’ye gidenler bilir. Aynen Medine sokakları gibi. Kimi
sokaklar daracık, insanları içten, samimi ve doğal ;ama Peygamberlerin ve beş
yüz kadar sahabelerin burada olduğunu öğrenmek ve dünyanın en kalın surunu
görmek oraya ayrı bir manevi iklim kazandırmış. Her yer tarih kokuyor, kültür
kokuyor.

ETİKETLER: