Ben Babama Böyle Davranmadım

Kayıt Tarihi: 01.01.1970 02:00 - Son Güncelleme: 18.11.2026 21:32
YAZI
A
  İkindi vakti larende caddesinden geçerken bir esnaf arkadaşa uğradım.

***
Selam kelamdan sonra, hayırdır düşünceli gördüm, işleriniz açıldı, kilolarından da kurtuldun ne bu hal deyince,
Çocuk dedi, bir haftadır işe gelmiyor. Mobilyacının yanında çalışıyormuş. Ne demek çalışıyormuş!

Aranızda ne geçti de senin mesleğini bırakıp başka bir meslekte çalışıyor.

***

Geçen gün dükkanı açmak için evden erken ayrıldım. Oğlan biraz geç kalınca, niye geç kaldın? Bu saatte işe gelinir mi? Kaç saattir seni bekliyorum, dedim.
Vay sen misin bunu arkadaşının yanında söyleyen…

Böyle kızılır mı? Böyle azarlanır mı? Benim de gururum var. Arkadaşlarımın yanında neden beni küçük düşürdü, demiş annesine. Ve işe gelmeyince de bağlar yavaş yavaş koptu.

Dövmedim, bağırmadım, hakaret etmedim. Bizler babamızdan ne laflar duyduk ne dayaklar yedik fakat hiç böyle tepki vermedik.
Gördüm ki arkadaş kendisini savunuyor. Maalesef orta yaş babalarda babalarına, dedelerine gösterdiği davranışları çocuklarından da bekleme hastalığı var.

***

Bana bak arkadaş, babanı, dedeni unut. Bu çağ o çağ değil. Şimdiki çocuklar da senin zamanındaki çocuklar hiç değil.

Örf diyerek, aile terbiyesi diyerek çocuklarımızı bir bir anne babadan uzaklaştırıyoruz.

Çocuk işe gelmeyince her babanın yaptığı gibi önce harçlığını kesmiş. Bu sefer annesinden istemeye başlamış. Amaç ceza vermek ya hanımına da tembih etmiş “sakın oğlana harçlık vereyim deme” demiş.

Böylece terbiye edileceğini düşünmüş.

***

Değerli okuyucular, anneler babalar…

İşte film burada kopuyor. Aileden yardım ve harçlık alamayınca bu sefer arkadaşlarından almaya başlıyor. Ve böylece ev ve aile ile bağlar yavaş yavaş kopmaya başlıyor.

Böyle aile bireylerine ilk sözümüz,

Çocuklar bu şekilde cezalandırılmaz. Sen madde bağımlılığı nedir bilir misin?

Evet, duyarım dedi.

İşte o bağımlılık böyle zamanlarda başlar. Zehri bir kere tattı mı servetini harcasan evladını zor kurtarırsın.

***
Bir seminerde dinlemiştim. Madde bağımlılığından tedavi görenlerin ancak yüzde ikisi yüzde üçü kurtuluyormuş.

Çocuklarımız çalışkan, zeki ve güzel davranışlar gösterdiklerinde onlara çok ilgi gösteririz. Ama yanlış yapıyoruz. Çocuklarımıza en çok ilgiliyi onların en zor zamanında göstermeliyiz.

Peki bu durumda ne yapayım dedi?

Sadece sana değil, senin durumunda olan birçok babalara sesleniyorum dedim.

Önce harçlığını kesmekten vazgeç. Arada sırada istediğinden daha fazlasını ver. Çalıştığı yere git, iş yerini tanı, akşam buluştukları arkadaşlarını öğren. Onlarla bir araya geldiğinde hep nasihat hep nasihat yapma sadece gözlem yap. Çocuğunla pastane, lokanta gibi bir yerde bir şeyler yiyip içtiniz mi?

En son ne zaman vakit ayırdın hatırlıyor musun?

Hiç böyle düşünmemiştim. Çocuk arayıp sormadığı sürece aramayacaktım. Ama bu görüşmeden sonra hemen çocuğumu arayacağım, gerekirse yanına gideceğim, onunla birlikte olacağım, dedi.

Bakalım yapmış mı? Bu hafta tekrar yanına gideceğim.

09.09.2013 Pazartesi Mehmet Ali KORKMAZ KONUŞUYORUZ





ETİKETLER: