Çocuğun Geri Dönüşü
Kayıt Tarihi: 01.01.1970 02:00 - Son Güncelleme: 19.11.2026 00:12
Geçen haftaki yazımda Konya’da esnaflık yapan arkadaşın oğlu ile yaşadığı sorunlardan bahsetmiştim. Yazının son cümlesinde baba nasihat dinleyecek mi, haftaya tekrar gideceğim demiştim, gittim.
İlk sorum; “Oğlan geri döndü mü?”
-Evet, dedi. O gün size vermiş olduğum sözden sonra hanım çocuğun harçlığını artırdı. Sonra arkadaşlarını ve onların ailesini yakından tanımak için zaman ayırdım.
Ve en sonunda çocuğun akşamları gittiği parka giderek hal hatır sorup bulunduğu ortamı tanımaya çalıştım.
İyi de oldu…
Bu ilgi ve takip karşısında oğlum önce akşamları eve erken gelmeye başladı. Birkaç kez de annesi ile dertleşirken gördüm. Ve geçen gün yaşadığı olaylardan pişmanlık duyduğunu, bir anlık öfkeyle arkadaşlarının yanına kaçtığını söylemiş.
Basit bir tartışmanın ne tür bir zarar verdiğini erken fark ettiler. Baba, geçmişte olanları unutup sabah işe gelmeni istiyorum deyince, ertesi gün babası ile birlikte erkenden işe gelmişler.
Bu yaşanan olaydan sonra babayı mutlu gördüm.
Kim mutlu olmaz ki…
Büyütüyorsun, yetiştiriyorsun. Sonra kendini bilmez arkadaş grubuyla çocuk tanınmaz bir hale geliyor.
Ve anne-babanın çileli hayatı başlamış oluyor.
Çevremize bir bakalım.
Ergenlik çağına gelmiş çocuklar anne-babaları ne durumdalar?
Şu güzel sözü birçok yerde kullandım;
“Çocuğumuza en çok yardım edeceğimiz zaman, onun bize en çok ihtiyacı olduğu andır.”
Ama maalesef öyle yapmıyoruz. Çocuğumuzu bir yetişkin gibi görüp ya harçlığını kesiyoruz ya konuşmayarak ceza veriyoruz ya da kızgınlıktan ne hali varsa görsün diyoruz. Adeta biz de çocuklaşıyoruz.
İlk sorum; “Oğlan geri döndü mü?”
-Evet, dedi. O gün size vermiş olduğum sözden sonra hanım çocuğun harçlığını artırdı. Sonra arkadaşlarını ve onların ailesini yakından tanımak için zaman ayırdım.
Ve en sonunda çocuğun akşamları gittiği parka giderek hal hatır sorup bulunduğu ortamı tanımaya çalıştım.
İyi de oldu…
Bu ilgi ve takip karşısında oğlum önce akşamları eve erken gelmeye başladı. Birkaç kez de annesi ile dertleşirken gördüm. Ve geçen gün yaşadığı olaylardan pişmanlık duyduğunu, bir anlık öfkeyle arkadaşlarının yanına kaçtığını söylemiş.
Basit bir tartışmanın ne tür bir zarar verdiğini erken fark ettiler. Baba, geçmişte olanları unutup sabah işe gelmeni istiyorum deyince, ertesi gün babası ile birlikte erkenden işe gelmişler.
Bu yaşanan olaydan sonra babayı mutlu gördüm.
Kim mutlu olmaz ki…
Büyütüyorsun, yetiştiriyorsun. Sonra kendini bilmez arkadaş grubuyla çocuk tanınmaz bir hale geliyor.
Ve anne-babanın çileli hayatı başlamış oluyor.
Çevremize bir bakalım.
Ergenlik çağına gelmiş çocuklar anne-babaları ne durumdalar?
Şu güzel sözü birçok yerde kullandım;
“Çocuğumuza en çok yardım edeceğimiz zaman, onun bize en çok ihtiyacı olduğu andır.”
Ama maalesef öyle yapmıyoruz. Çocuğumuzu bir yetişkin gibi görüp ya harçlığını kesiyoruz ya konuşmayarak ceza veriyoruz ya da kızgınlıktan ne hali varsa görsün diyoruz. Adeta biz de çocuklaşıyoruz.





