Muavinin Oruçla İmtihanı
Kayıt Tarihi: 01.01.1970 02:00 - Son Güncelleme: 19.11.2026 00:11
Asansöre bindiğimizde birbirlerimizle konuşmak yerine ya aşağıya ya da yukarı bakarak sessizce bekleriz. Otobüslerde de öyle değil mi? Yanımızdakiyle konuşmadan saatlerce yolculuk yaparız.
***
Bir program için Ankara’ya gidiyorum. Otobüse biner binmez yanımdaki gence önce “Merhaba”, sonra “Hayırlı yolculuklar” dedikten sonra Cihanbeyli’ye kadar bir kelam konuşmadık.
***
Muavin, Konya’yı çıkar çıkmaz servise başladı. Oruçlu olmayanlara ikram yapıldıktan sonra otobüs Cihanbeyli’ye varmıştı. Kısa bir moladan sonra yoluna devam etti.
***
Muavin yine servise başladı, ikramlar yapıldı. Anladım ki yanımdaki genç oruçlu. Şoför bir şeyler içiyordu. Yolculara tek tek ne içeceği sorulduktan sonra muavinin dudakları kurumuş yüzüne yansıyan orucun tebessümlü halini görünce; galiba oruçlusun, dedim. “evet” dedi.
Öğrenci olduğunu, meslek yüksek okulunda okuduğunu, yaz aylarında da çalışarak okul harçlığını kazandığını söyledi.
Çevredeki kişilerin de duyacağı şekilde: “Seni tebrik ederim, Aferin, maşallah.”
Yanımdaki yolcu ile; “Muavinin halini gördünüz mü? Zor şartlarda orucunu tutabiliyor” diyerek konuşmak istedim.
***
Ve öyle bir konuşma ki ikimizde bu anı bekliyormuşuz. O konuştu ben dinledim, ben konuştum o dinledi.
***
Zorluk dedim; o, iftar vakti gencin yaşayacağı mutluluktan bahsetti.
***
Aşk dedim; kâinatın, insanoğlunun ve diğer tüm canlı ve cansız varlıkların yaratılması sırrından bahsetti. Hangi şartlarda olursan ol, Rabbinizi düşündüğünüzde gerçek aşkın tadını alırsınız, dedi
***
Konu derinleştikçe öğrencilik yıllarında yaptığı bir davranışından bahsetti.
Tramvay ile kampüsteki okuluna gidiyor. Giderken öğrencilerin kendi aralarında şakalaşıp gürültü yaptığını görüyor. Gözlerini kapatıyor ve o an Rabbini düşünüyor. İçinden “Ya Rabbim! Halimden memnun musun?” diyerek son durağa geldiğinde, kendinde bir rahatlama ve huzur hissediyor.
***
İşte o gün bugündür sıkıntılı ve rahat günlerinde Rabbini hatırlayarak, kendine güvenin ve olgunluğun geldiğini görmüş.
Genç yaşta ve Ankara gibi büyük bir şehirde ticaret yapmanın güvenini kendisinde nasıl bulduğunu sorduğumda; Bu işin temelinin çocukluk yıllarında Sarayönü’nde lisede okurken, o zamanlar Milli Gençlik vakfının hazırladığı salonlara giderek masa tenisi oynadığı ve diğer etkinliklerle de gençliğini iyi değerlendirdiğini söyledi.
***
“Yolculuk bitmek üzere, hep siz sordunuz bir de ben size sorayım” dedi.
“Ankara’da elektronik işi ile uğraşıyorum. Fakir zengin, makam sahibi birçok kişi ile işlerimiz oluyor. Evliyim ve iki tane çocuğumuz var. Ailede sevgi nasıl bilinir… Nasıl ölçeriz? Ya da hangi davranışımız sevgiyi belirtir” deyince, yaşadığım olaylardan örnekler vererek; “Sevgiyi ölçmek istiyorsan, ailenin ya da senin yaşadığın bir zorlukta gösterdiğiniz olumlu davranışlar gerçek sevginin işaretidir. Ya da birinizin diğerine ihtiyacı olduğunda sevginiz azalmayıp artarak devam ediyorsa, işte mutlu aile o zaman olunur.” dedim.
***
Artık inme vakti gelmişti. Otobüs durdu, kapıyı açan birinci muavine;
Oruçlu haliyle seyahat ve servis yapan bu gencin kıymetini bilin. Bu zamanda böyle gençler varsa ona sahip çıkın, diyerek mesajı da vermiş oldum. Gerisini şoför ile birinci muavin düşünsün, bize değil ona niye söyledi diye…
SON DAKİKA
Bu yazıyı hazırlarken öğle ezanı vakti idi. Merkezi sistemde ezan okunmayınca mahallemizdeki imamlar beşer dakika arayla hızlıca ezanı okuyuverdiler.
***
Bir program için Ankara’ya gidiyorum. Otobüse biner binmez yanımdaki gence önce “Merhaba”, sonra “Hayırlı yolculuklar” dedikten sonra Cihanbeyli’ye kadar bir kelam konuşmadık.
***
Muavin, Konya’yı çıkar çıkmaz servise başladı. Oruçlu olmayanlara ikram yapıldıktan sonra otobüs Cihanbeyli’ye varmıştı. Kısa bir moladan sonra yoluna devam etti.
***
Muavin yine servise başladı, ikramlar yapıldı. Anladım ki yanımdaki genç oruçlu. Şoför bir şeyler içiyordu. Yolculara tek tek ne içeceği sorulduktan sonra muavinin dudakları kurumuş yüzüne yansıyan orucun tebessümlü halini görünce; galiba oruçlusun, dedim. “evet” dedi.
Öğrenci olduğunu, meslek yüksek okulunda okuduğunu, yaz aylarında da çalışarak okul harçlığını kazandığını söyledi.
Çevredeki kişilerin de duyacağı şekilde: “Seni tebrik ederim, Aferin, maşallah.”
Yanımdaki yolcu ile; “Muavinin halini gördünüz mü? Zor şartlarda orucunu tutabiliyor” diyerek konuşmak istedim.
***
Ve öyle bir konuşma ki ikimizde bu anı bekliyormuşuz. O konuştu ben dinledim, ben konuştum o dinledi.
***
Zorluk dedim; o, iftar vakti gencin yaşayacağı mutluluktan bahsetti.
***
Aşk dedim; kâinatın, insanoğlunun ve diğer tüm canlı ve cansız varlıkların yaratılması sırrından bahsetti. Hangi şartlarda olursan ol, Rabbinizi düşündüğünüzde gerçek aşkın tadını alırsınız, dedi
***
Konu derinleştikçe öğrencilik yıllarında yaptığı bir davranışından bahsetti.
Tramvay ile kampüsteki okuluna gidiyor. Giderken öğrencilerin kendi aralarında şakalaşıp gürültü yaptığını görüyor. Gözlerini kapatıyor ve o an Rabbini düşünüyor. İçinden “Ya Rabbim! Halimden memnun musun?” diyerek son durağa geldiğinde, kendinde bir rahatlama ve huzur hissediyor.
***
İşte o gün bugündür sıkıntılı ve rahat günlerinde Rabbini hatırlayarak, kendine güvenin ve olgunluğun geldiğini görmüş.
Genç yaşta ve Ankara gibi büyük bir şehirde ticaret yapmanın güvenini kendisinde nasıl bulduğunu sorduğumda; Bu işin temelinin çocukluk yıllarında Sarayönü’nde lisede okurken, o zamanlar Milli Gençlik vakfının hazırladığı salonlara giderek masa tenisi oynadığı ve diğer etkinliklerle de gençliğini iyi değerlendirdiğini söyledi.
***
“Yolculuk bitmek üzere, hep siz sordunuz bir de ben size sorayım” dedi.
“Ankara’da elektronik işi ile uğraşıyorum. Fakir zengin, makam sahibi birçok kişi ile işlerimiz oluyor. Evliyim ve iki tane çocuğumuz var. Ailede sevgi nasıl bilinir… Nasıl ölçeriz? Ya da hangi davranışımız sevgiyi belirtir” deyince, yaşadığım olaylardan örnekler vererek; “Sevgiyi ölçmek istiyorsan, ailenin ya da senin yaşadığın bir zorlukta gösterdiğiniz olumlu davranışlar gerçek sevginin işaretidir. Ya da birinizin diğerine ihtiyacı olduğunda sevginiz azalmayıp artarak devam ediyorsa, işte mutlu aile o zaman olunur.” dedim.
***
Artık inme vakti gelmişti. Otobüs durdu, kapıyı açan birinci muavine;
Oruçlu haliyle seyahat ve servis yapan bu gencin kıymetini bilin. Bu zamanda böyle gençler varsa ona sahip çıkın, diyerek mesajı da vermiş oldum. Gerisini şoför ile birinci muavin düşünsün, bize değil ona niye söyledi diye…
SON DAKİKA
Bu yazıyı hazırlarken öğle ezanı vakti idi. Merkezi sistemde ezan okunmayınca mahallemizdeki imamlar beşer dakika arayla hızlıca ezanı okuyuverdiler.





