Özlemek

Kayıt Tarihi: 01.01.1970 02:00 - Son Güncelleme: 18.11.2026 14:24
YAZI
A
 Özledim seni, ekmeği tuza banıp, banıp yer gibi, geceleyin ateşler içinde uyanarak ağzımı dayayıp musluğa su içer gibi..

Biliyorum, seni seviyorum diye başlar bu şiir. Ama benim içimde olan özlemek, sevmekten öte şimdi. Seviyorum dediğinde haykırırsın dünyaya adeta, ama ben suskunum, çünkü özledim seni. Gidişine dağlar eşlik etti, ben burda yalnızca özledim. Kıskandım gittiğin yolları, gözlerin değdi yollara, bana değil çünkü..

Güneş doğdu, güneş battı, alacakaranlıklar oldu, ay ve yıldızlar, yokken sen, halden hale girdiler, biliyorum aslında seni takip ettiler benim gözümle. Bana haber getirdiler. O kapkara saçlarına güneş değdiğinde parlamış yine, gözlerin ışıldamış dolunayı görünce. Aynı gökyüzüne baktık biz, ama aynı yerden değil.

Biliyorum ayrıydık, olumlu hiçbir cümle yoktu sen ve bana dair. Buna rağmen özledim seni. Buna rağmen ağladım sen giderken. Olgun olamam ben, vedalaşırken sanki hiçbir şey yokmuş gibi yapamam, olmamış gibi sanki aramızda yangın yeri gibi bir aşk.. Seviyordum seni, gitme deyişlerimin ardında, hani o hırslı, sinirli hallerimin ardında bu vardı hep. Dağın ardında batan güneş gibiydim ben, ama yıldız gibi gördün sen, ara sıra parlak, yarısı da toprak..

Gittiğinde, hani lunaparkta çarpışan arabalar vardır ya, çarpışırlar ama sanki bir şey olmaz. Öyleydim ben de, dıştan görünen hiçbir şey yoktu, aslında vardı, sana ait, sana dair.. ben de o çarpışan arabalar gibiydim, sağa sola çarptım, doğru rotayı bulamadım. Vazgeçtiğimde bile senden, kabul ettiğimde gittiğini, rüyalarım oldun sen. Senden kurtulmak diye bir şey yoktu sanki. Öyle vardın ki, sağım solum, baktığım yolum, adını söylerdi şarkılar gibi. Adın da öyle güzeldi ki..

söylediğimde bir daha söylemek isterdim. Gittiğinde bir daha söyleyemezsem diye bu adı, bir çocuk gibi korktum. Ayrılıktan çok belki bu ağır geldi. Adın da seninle birlikte gitmişti..

Zaten bu yeterliydi, geriye ne kalmıştı ki. Sevgini de toplayıp gitmiştin eşyalarınla, bavulunun bir kenarına da adını koymuştun. Bir hoşçakalın bile yoktu bende. Olsaydı, belki şimdi, hala sana yazıyor olmayacaktım. Yakacaktım seni de içimde, kalbimle beraber.

Olsun diyorum, yine de anlatmak istiyorum sana her şeyi. Sonra aklıma geliyor gittiğin, susup kalıyorum. Yapamıyorum, bu aralar Orhan Veli gibiyim, anlatamıyorum..
ETİKETLER: