Büyüdükçe

Kayıt Tarihi: 01.01.1970 02:00 - Son Güncelleme: 18.11.2026 14:24
YAZI
A
 Büyüdükçe fark ediyor insan neler olup bittiğini, o zaman anlam yüklemeye ve anlamaya başlıyor. Büyüdükçe değişiyor bazı şeyler, bazıları da hala aynı..
 
Büyüdükçe anladım hayatın rengarenk olduğunu.. Çocukluğumdaki gibi değildi renkler, o canlı parlak pembeler, kırmızılar, mavilerin yanında siyahlar, griler de varmış. İnsan dediğin gökkuşağından da fazlaymış. Ne tamamen beyaz ne tamamen siyahmış. Bir gün ağlarsa bir gün gülermiş insan, anladım..
 
Anladım, hayran olduğum insanlar da bazen hatalıymış. Herkes her şeyi bilmezmiş, herkese her zaman güvenilmezmiş. Yere düştüğünde elini tutmayabilirlermiş. Annen gibi şefkatli olmayabilirlermiş, baban gibi de güçlü..
 
Sevdiğin insan seni sevmeyebilirmiş, ‘onsuz olmaz’ dediğin olmadan da yaşanabilirmiş. Hatta gülünebilirmiş, ağlarken gözünden yaş akmayabilirmiş..
 
Zengin olmak sadece paranın olması değilmiş, istediğin her şeyi alabilmek hiç değilmiş. Bazen muhtaç birine yardım etmekmiş, bazen şükretmekmiş hatta bazen birine gülümsemekmiş..
 
Fakir olmak sadece paranın olmaması demek değilmiş, dost yoksunu olmakmış, hem kalabalık, hem yalnız olmakmış.
 
Büyüdükçe anladım kışın yağan kar da güzelmiş. Sonbahar dediğin yaprak dökümünden öteymiş. Belki hafif yağmurlu bir havada yürümekmiş, nefis toprak kokusunu içine çekerek.. Yazın sıcak da güzelmiş, buz gibi akan bir çeşme suyunu yüzüne çarpmak büyük nimetmiş.. Ferahlamak, serinlemek demekmiş yaz sıcağı aslında.. Hele ilkbahar, o hepsinden özelmiş. Çiçek açarmış tüm dünya, toprak coşarmış. Annemin küçükken korkma dediği küçük böcekler de o zaman çıkarmış.
 
Şarkısı varmış dünyanın sanki, eline alıp sazı her gün çalarmış. Bazen ağıt yakar, bazen susarmış. Bazen kalkar dans eder bazen oynarmış.
 
Niye bebeklerin kokusundan parfüm yapmıyorlar diye düşünen insanlar varmış. Bebek dediğin insana güllük gülistanlıkmış. Ama bir de hayırlı evlat olmazsa, o güllük gülistanlık, dikenliklerden de fenaymış.
 
Ne anneye karşı görevler tam yapılırmış ne de babaya, herkesin en az bir pişmanlığı varmış gittiklerinde.
 
Dualarda yaşarmış insan, ümit etmek en büyük servetiymiş. Olmazsa olmazmış hatta, Allah’tan ümit kesilmezmiş.
 
Düşe kalka yaşanırmış hayat, korktuğun başına gelir, sevmediğin ot burnunda bitermiş. Hele bir de büyük konuştuysan,  işte o zaman vay halineymiş. Kimse bahane bulduğunu yaşamadan ölmezmiş.
 
Büyüdükçe öğrendim, öğrenmek, anlamak bitmezmiş. Sevmek, mutlu olmak, paylaşmak tükenmezmiş, arada canın yansa da hayat her şeye rağmen güzelmiş..
ETİKETLER: