Ahde Vefa
Kayıt Tarihi: 01.01.1970 02:00 - Son Güncelleme: 18.11.2026 14:25
Koşuşturup dururken hayatta çok nadir de olsa dönüp arkamıza bakarız, arkamızda bıraktığımız insanlara. Düşünürüz hep acaba nerdeler ne yapıyorlar diye. Nerede olduklarını bile bilmiyor olduklarımız vardır aralarında, kimilerini de biliriz ama elimize ağır gelir arayıp sormak. Basit gibi gelir bize hatta, sadece o anlık düşünürüz, arasam iyi olur diye aklımızdan geçiririz, sonra bakmışız ki bir daha hatırlayana kadar unutmuşuz. Biz unuturuz ama derinimizde bir yer, her şeyi bilen, sezen yer; ki ben bu isme manevi yanımız yani ruh diyorum, işte o asla unutmaz..
Zamanı geldikçe tekrar tekrar hatırlatır size eski dostları, aranıp sorulması gereken ana babayı, bir zamanlar uzatılmış bir yardım elini.. Hani derler ya hep içinizin sesini dinleyin diye, işte o iç ses budur ve gerçekten yapmanız gerekenlerin hepsini bilir. O bilir bilmesine de acaba biz dinlemeyi bilir miyiz?
Teknolojinin kısıtlı olduğu zamanlarda insanların görüşmeleri aslında daha zormuş. Malum telefon yok, internet yok, öyle istediğin zaman istediğin yere gitmek yok. Ama o zamanlar bile insanlar daha vefalıymış. Annem anlatır bana, siz küçükken, dar aralıklardan elimizde fenerle akraba ziyaretlerine giderdik diye. Anlatır da bana ninni gibi gelir, hani ninniler de gerçek değil ya o hesap.
Şimdi çevreme baktığımda öyle çaba harcayarak birbiriyle görüşmek isteyen insanları göremiyorum. Hatta akraba ziyareti deyince bile aklımıza çoğunlukla bayram geliyor. Ki o da zaten zorunluluk gibi, bir telaş bir koşuşturmaca eşliğinde bayramınız mübarek olsun ile hoşçakalın arasındaki 5 dakika içinde..
Halbuki yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen dostlarımız vardı bizim. Gizliyi saklıyı çekinmeden anlattığımız insanlar vardı. Güler yüzümüz vardı birbirimize karşı, ‘olsun be bu da geçer’ diyen bakışlarımız vardı. Bize kendimizi iyi hissettirenleri biriktirdik hayatımızda, sonra da dağıtılan peçete koleksiyonu gibi dağıttık hepsini. Neydi sebep? Uzaklık mı, yorgunluk mu, çoluk çocuk mu, makam mevki mi? Hangisi engeldi acaba telefonu elini alıp bir tuşa basmaya? Hangisi engeldi otobüse binip yanına gitmeye sevdiklerimizin? Bunu gerçekten bir düşünsenize, insanlar değişti mi, o gün dostum olan bugün değil miydi?
Ben hiç şehir değiştirmedim, ama okula gelip giden öğretmen arkadaşlarım çok oldu. Çok sırrım vardır, çok gözyaşı görmüşlüğüm, kahkahalar dolusu odalarda oturmuşluğum vardır. Huyumdur, hepsinden bana somut bir anı kalsın isterim ve bir şekilde olur da.. bir kutu yaptım kendime taa ilkokul yıllarımda.
Arkadaşlarımdan kalan hatıraları o kutuya sakladım. Sakladım ama bulmamazlık yapmadım. Arada bir açıp baktım. Kiminle ne yaşamışsam yeniden yaşadım. O duygular içinde ulaşabildiğime ulaştım. Aradım, yapabildiğim sadece sesimi duyurmaktı, ‘vefa’ konusunda vicdanımın rahat olmasıydı, yaptım. Ama ulaşamadıklarıma karşı, işte onlara hiçbir şey yapamadığım için, yüzüm hep yerde kaldı. Karşıma çıkıp da beni niye hiç aramadın dese, yüzümü eğerdim yere. Sen beni niye aramadın demek aklıma gelmezdi. Çünkü vicdanım bendeydi, beni rahatsız ederdi..
Dostuma karşı vefayı bile tam olarak beceremediğim bir dünyam var benim. Arayıp hal hatır sorduklarımdan biri de hep ‘vefa imandandır’ der. O söz benim içime işler. Vefa edemediklerim gelir aklıma, gözlerim dolar. O yüzden borç bilmişimdir, sadece insana değil, söze bile vefa etmeyi, ahde vefa etmeyi..
Zamanı geldikçe tekrar tekrar hatırlatır size eski dostları, aranıp sorulması gereken ana babayı, bir zamanlar uzatılmış bir yardım elini.. Hani derler ya hep içinizin sesini dinleyin diye, işte o iç ses budur ve gerçekten yapmanız gerekenlerin hepsini bilir. O bilir bilmesine de acaba biz dinlemeyi bilir miyiz?
Teknolojinin kısıtlı olduğu zamanlarda insanların görüşmeleri aslında daha zormuş. Malum telefon yok, internet yok, öyle istediğin zaman istediğin yere gitmek yok. Ama o zamanlar bile insanlar daha vefalıymış. Annem anlatır bana, siz küçükken, dar aralıklardan elimizde fenerle akraba ziyaretlerine giderdik diye. Anlatır da bana ninni gibi gelir, hani ninniler de gerçek değil ya o hesap.
Şimdi çevreme baktığımda öyle çaba harcayarak birbiriyle görüşmek isteyen insanları göremiyorum. Hatta akraba ziyareti deyince bile aklımıza çoğunlukla bayram geliyor. Ki o da zaten zorunluluk gibi, bir telaş bir koşuşturmaca eşliğinde bayramınız mübarek olsun ile hoşçakalın arasındaki 5 dakika içinde..
Halbuki yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen dostlarımız vardı bizim. Gizliyi saklıyı çekinmeden anlattığımız insanlar vardı. Güler yüzümüz vardı birbirimize karşı, ‘olsun be bu da geçer’ diyen bakışlarımız vardı. Bize kendimizi iyi hissettirenleri biriktirdik hayatımızda, sonra da dağıtılan peçete koleksiyonu gibi dağıttık hepsini. Neydi sebep? Uzaklık mı, yorgunluk mu, çoluk çocuk mu, makam mevki mi? Hangisi engeldi acaba telefonu elini alıp bir tuşa basmaya? Hangisi engeldi otobüse binip yanına gitmeye sevdiklerimizin? Bunu gerçekten bir düşünsenize, insanlar değişti mi, o gün dostum olan bugün değil miydi?
Ben hiç şehir değiştirmedim, ama okula gelip giden öğretmen arkadaşlarım çok oldu. Çok sırrım vardır, çok gözyaşı görmüşlüğüm, kahkahalar dolusu odalarda oturmuşluğum vardır. Huyumdur, hepsinden bana somut bir anı kalsın isterim ve bir şekilde olur da.. bir kutu yaptım kendime taa ilkokul yıllarımda.
Arkadaşlarımdan kalan hatıraları o kutuya sakladım. Sakladım ama bulmamazlık yapmadım. Arada bir açıp baktım. Kiminle ne yaşamışsam yeniden yaşadım. O duygular içinde ulaşabildiğime ulaştım. Aradım, yapabildiğim sadece sesimi duyurmaktı, ‘vefa’ konusunda vicdanımın rahat olmasıydı, yaptım. Ama ulaşamadıklarıma karşı, işte onlara hiçbir şey yapamadığım için, yüzüm hep yerde kaldı. Karşıma çıkıp da beni niye hiç aramadın dese, yüzümü eğerdim yere. Sen beni niye aramadın demek aklıma gelmezdi. Çünkü vicdanım bendeydi, beni rahatsız ederdi..
Dostuma karşı vefayı bile tam olarak beceremediğim bir dünyam var benim. Arayıp hal hatır sorduklarımdan biri de hep ‘vefa imandandır’ der. O söz benim içime işler. Vefa edemediklerim gelir aklıma, gözlerim dolar. O yüzden borç bilmişimdir, sadece insana değil, söze bile vefa etmeyi, ahde vefa etmeyi..






