En Yakın
Kayıt Tarihi: 01.01.1970 02:00 - Son Güncelleme: 18.11.2026 14:21
Çok sevdiğimiz, çok zaman geçirdiğimiz, çok kırıldığımız ‘en yakın’lardan dem vuracağım bugün. Kaçınız aynı hikayeye sahip, kaçınızın kahramanı benzer acaba?
Ortaokuldayım. Okulumuzun şiir dinletisi var. Bir abla koşarak kulise geldi. ‘Eyvah annem en ön sıraya oturmuş’ dedi. Ben de ‘ Ne var bunda, ne güzel hata yapsan bile sorun olmaz’ dedim.
Abla da ‘Olur mu, o benim en yakınım, esas onun önünde hata yapmak istemem, en çok o beğensin, o alkışlasın isterim’ dedi. Gülümsedim. Benim bildiğimin tersini söylemişti ama haklıydı, ne de olsa ‘abla’ydı..
Zaman geçti, en yakınıma kırıldığımda hatırladım bu olayı. Öyle ya en yakının seni en çok beğensin istiyordun, bunu yapmadığında da en çok ona kırılıyordun. Yani beklenti içine giriyordun. Deyim yerindeyse ağzının içine bakıyordun, güzel sözler söylesin, seni takdir etsin diye. O kadar çok bekliyordun ki en ufak bir hatasında dünyan allak bullak oluveriyordu.
Çocuk, anne babadan; kardeş, abi abladan; seven de sevdiğinden bekliyordu. Çünkü o en yakın takdir etmese veya sevmese, alkışlamasa, aramasa sormasa eksik kalırız, sevilmeyiz, mutsuz oluruz zannediyorduk. Sevgimizin hepsini tek kişiye yöneltiyor, ondan da karşılığını bekliyorduk. Karşılığı yoksa hırçınlaşıyor, küsüyor sonra harap oluyorduk. Haklıydık da belki, ne de olsa ‘en yakın’ dı o.
Sadece bu yüzden yıllarca konuşmayan en yakınlar gördüm ben. Birbirine küsen kardeşler, anne babayı istemeyen evlatlar, boşanan eşler gördüm. Böylece insanın dostunu düşmanından daha zor affettiğini gördüm..
Şimdi elimde bir bardak çay, gökyüzünde gece var. Kalbimde bir ‘en yakın’ın sızısı..
Olmamalı böyle diyorum içimden, böyle olacaksa, ‘en yakın’ olmamalı bir daha kimsenin adı..
Ortaokuldayım. Okulumuzun şiir dinletisi var. Bir abla koşarak kulise geldi. ‘Eyvah annem en ön sıraya oturmuş’ dedi. Ben de ‘ Ne var bunda, ne güzel hata yapsan bile sorun olmaz’ dedim.
Abla da ‘Olur mu, o benim en yakınım, esas onun önünde hata yapmak istemem, en çok o beğensin, o alkışlasın isterim’ dedi. Gülümsedim. Benim bildiğimin tersini söylemişti ama haklıydı, ne de olsa ‘abla’ydı..
Zaman geçti, en yakınıma kırıldığımda hatırladım bu olayı. Öyle ya en yakının seni en çok beğensin istiyordun, bunu yapmadığında da en çok ona kırılıyordun. Yani beklenti içine giriyordun. Deyim yerindeyse ağzının içine bakıyordun, güzel sözler söylesin, seni takdir etsin diye. O kadar çok bekliyordun ki en ufak bir hatasında dünyan allak bullak oluveriyordu.
Çocuk, anne babadan; kardeş, abi abladan; seven de sevdiğinden bekliyordu. Çünkü o en yakın takdir etmese veya sevmese, alkışlamasa, aramasa sormasa eksik kalırız, sevilmeyiz, mutsuz oluruz zannediyorduk. Sevgimizin hepsini tek kişiye yöneltiyor, ondan da karşılığını bekliyorduk. Karşılığı yoksa hırçınlaşıyor, küsüyor sonra harap oluyorduk. Haklıydık da belki, ne de olsa ‘en yakın’ dı o.
Sadece bu yüzden yıllarca konuşmayan en yakınlar gördüm ben. Birbirine küsen kardeşler, anne babayı istemeyen evlatlar, boşanan eşler gördüm. Böylece insanın dostunu düşmanından daha zor affettiğini gördüm..
Şimdi elimde bir bardak çay, gökyüzünde gece var. Kalbimde bir ‘en yakın’ın sızısı..
Olmamalı böyle diyorum içimden, böyle olacaksa, ‘en yakın’ olmamalı bir daha kimsenin adı..






